MENU






Modlą się


Służebniczki Maryi
— Wielkopolskie




Sługi Jezusa




Siostry Maryi Niepokalanej

Sakrament Bierzmowania



Od dłuższego czasu dręczy mnie i nie daje spokoju fakt, ze nie przyjąłem sakramentu bierzmowania. Jestem mężczyzną prawie pięćdziesięcioletnim, a moje życie, chociaż zawsze było związane z Kościołem i jego tradycja, to dopiero od niedawna tak naprawdę przybliżyło się "prawdziwie" do Boga Ojca, Jego Syna i Ducha Świętego. Dopiero od niedawna zacząłem wnikać głębiej w prawdę zawartą w Piśmie Świętym, w przesłania i nauki Chrystusa, i dopiero teraz uświadamiam sobie, jak wielka role odgrywa w naszym życiu Duch Święty, Jego moc. Prosiłbym o udzielenie mi wyczerpującej odpowiedzi, czy namaszczenie, jakim jest sakrament bierzmowania, jest konieczne, aby dostąpić mocy Ducha Świętego? Czy sam Chrzest jest niewystarczający i czy można przyjąć sakrament bierzmowania indywidualnie? (R)


1285 Sakrament bierzmowania wraz z chrztem i Eucharystią należy do "sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego", którego jedność powinna być zachowywana. Przyjęcie tego sakramentu jest konieczne jako dopełnienie łaski chrztu. Istotnie, " przez sakrament bierzmowania (ochrzczeni) jeszcze ściślej wiążą się z Kościołem, otrzymują szczególną moc Ducha Świętego i w ten sposób jeszcze mocniej zobowiązani są, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa, do szerzenia wiary słowem i uczynkiem oraz do bronienia jej".

1288 "Apostołowie, wypełniając wolę Chrystusa, przez wkładanie rąk udzielali neofitom daru Ducha Świętego, który uzupełniał łaskę chrztu. Dlatego w Liście do Hebrajczyków wśród pierwszych elementów formacji chrześcijańskiej wymienia się naukę o chrzcie i wkładaniu rąk. To wkładanie rąk w tradycji katolickiej słusznie uznaje się za początek sakramentu bierzmowania, który w pewien sposób przedłuża w Kościele łaskę Pięćdziesiątnicy".

1289 Bardzo wcześnie do gestu wkładania rąk dodawano namaszczenie wonną oliwą (krzyżmem), aby lepiej wyrazić dar Ducha Świętego. To namaszczenie wyjaśnia imię "chrześcijanin", które znaczy "namaszczony" i bierze początek od imienia samego Chrystusa, "którego Bóg namaścił Duchem Świętym" (Dz 10, 38). Obrzęd namaszczenia istnieje do naszych czasów zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie. Dlatego właśnie ten sakrament nazywa się na wschodzie chryzmacją, namaszczeniem krzyżmem lub myronem, oznaczającym "krzyżmo". Na Zachodzie nazwa bierzmowanie (confirmatio) sugeruje zarazem potwierdzenie chrztu, dopełniające wtajemniczenie chrześcijańskie, a równocześnie umocnienie łaski chrzcielnej, pełnię owoców Ducha Świętego.

1291 Zwyczaj Kościoła rzymskiego ułatwił rozwój praktyki zachodniej. Istniało tam dwukrotne namaszczenie krzyżmem świętym po chrzcie: pierwszego dokonywał prezbiter, gdy neofita wychodził z kąpieli chrzcielnej; drugiego namaszczenia dokonywał biskup na czole każdego z nowo ochrzczonych. Pierwsze namaszczenie krzyżmem świętym, udzielane przez prezbitera, pozostało w obrzędzie chrzcielnym. Oznacza ono uczestnictwo ochrzczonego w prorockiej, kapłańskiej i królewskiej funkcji Chrystusa. Jeśli chrzest jest udzielany dorosłemu, po chrzcie udziela się tylko jednego namaszczenia, należącego do istoty bierzmowania.

1293 W obrzędzie sakramentu bierzmowania należy uwzględnić znak namaszczenia oraz to, co namaszczenie oznacza i wyciska, czyli pieczęć duchową. Namaszczenie w symbolice biblijnej i starożytnej posiada wielkie bogactwo znaczeniowe. Oliwa jest znakiem obfitości oraz radości; oczyszcza (namaszczenie przed kąpielą i po niej) i czyni elastycznym (namaszczanie atletów, zapaśników); jest znakiem uzdrowienia, ponieważ łagodzi kontuzje i rany; udziela piękna zdrowia i siły.

1294 Całe bogactwo znaczeniowe namaszczenia oliwą można odnaleźć w życiu sakramentalnym. Namaszczenie katechumenów olejem przed chrztem oznacza oczyszczenie i umocnienie. Namaszczenie chorych wyraża uzdrowienie i pociechę; namaszczenie krzyżmem świętym po chrzcie, podczas bierzmowania i udzielania sakramentu święceń jest znakiem konsekracji. Bierzmowanie sprawia, że chrześcijanie to znaczy ci, którzy zostali namaszczeni, uczestniczą głębiej w posłaniu Jezusa Chrystusa i w pełni Ducha Świętego, którą On posiada, aby całe ich życie wydawało "miłą Bogu wonność Chrystusa".

1295 Przez namaszczenie bierzmowany otrzymuje "znamię", pieczęć Ducha Świętego. Pieczęć jest symbolem osoby, znakiem jej autorytetu, znakiem posiadania przedmiotu - niegdyś w taki sposób naznaczano żołnierzy pieczęcią ich wodza, a także niewolników pieczęcią ich Pana; pieczęć potwierdza autentyczność aktu prawnego lub dokumentu, ewentualnie zapewnia jego tajność.

1296 Sam Chrystus mówi o sobie, że Ojciec naznaczył Go swoją pieczęcią. Także chrześcijanin jest naznaczony pieczęcią: "Tym zaś, który umacnia nas wespół z wami w Chrystusie i który nas namaścił, jest Bóg. On też wycisnął na nas pieczęć i zostawił zadatek Ducha w sercach naszych" (2 Kor 1, 20-22). Pieczęć Ducha Świętego jest znakiem całkowitej przynależności do Chrystusa i trwałego oddania się na Jego służbę, a także znakiem obietnicy opieki Bożej podczas wielkiej próby eschatologicznej.

1298 Jeśli bierzmowanie nie jest celebrowane razem z chrztem, jak to ma miejsce w obrządku rzymskim, liturgia sakramentu rozpoczyna się od odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych oraz wyznania wiary przez bierzmowanych. W ten sposób widać wyraźnie, że bierzmowanie jest dalszym ciągłem chrztu. Gdy chrzci się człowieka dorosłego, przyjmuje on bierzmowanie zaraz po chrzcie, a następnie uczestniczy w Eucharystii.

1299 W obrządku rzymskim biskup wyciąga ręce nad bierzmowanymi. Jest to gest, który od czasów apostolskich jest znakiem daru Ducha. Biskup modli się o Jego wylanie: Boże wszechmogący, Ojcze naszego Pana, Jezusa Chrystusa, który odrodziłeś te sługi swoje przez wodę i Ducha Świętego i uwolniłeś ich od grzechu, ześlij na nich Ducha Świętego Pocieszyciela, daj im ducha mądrości i rozumu, ducha rady i męstwa, ducha umiejętności i pobożności, napełnij ich duchem bojaźni Twojej.. Przez Chrystusa, Pana naszego.

1300 Istotny obrzęd sakramentu. W obrzędzie łacińskim "sakramentu bierzmowania udziela się przez namaszczenie krzyżmem na czole, którego dokonuje się wraz z nałożeniem ręki i przez słowa: "Przyjmij znamię Daru Ducha Świętego" (Accipe signaculum doni Spiritus Sancti). Namaszczeniu towarzyszy formuła: "pieczęć daru Ducha Świętego".

1302 Jak wynika z samej celebracji, skutkiem sakramentu bierzmowania jest pełne wylanie Ducha Świętego, jakie niegdyś stało się udziałem Apostołów w dniu Pięćdziesiątnicy.

1303 Bierzmowanie przynosi zatem wzrost i pogłębienie łaski chrzcielnej:
- zakorzenia nas głębiej w Bożym Synostwie, tak że możemy mówić: " Abba,Ojcze!" (Rz 8, 15);
- ściślej jednoczy nas z Chrystusem;
- pomnaża w nas dary Ducha Świętego;
- udoskonala naszą więź z Kościołem;
- udziela nam, jako prawdziwym świadkom Chrystusa, specjalnej mocy Ducha Świętego do szerzenia i obrony wiary słowem i czynem, do mężnego wyznawania imienia Chrystusa oraz do tego, by nigdy nie wstydzić się krzyża.

Przypomnij sobie, że otrzymałeś duchowy znak, "ducha mądrości i rozumu, ducha rady i męstwa, ducha poznania i pobożości, ducha świętej bojaźni", i zachowuj to, co otrzymałeś. Naznaczył Cię Bóg Ojciec, umocnił Cię Chrystus Pan i "dał zadatek" Ducha.

1304 Sakramentu bierzmowania, podobnie jak chrztu, którego jest dopełnieniem, udziela się tylko jeden raz. Wyciska on w duszy niezatarte duchowe znamię, "charakter", który jest znakiem, że Jezus Chrystus naznaczył chrześcijanina pieczęcią swego Ducha, przyoblekając go mocą z wysoka, aby był Jego świadkiem.

1305 "Charakter" sakramentu udoskonala kapłaństwo wspólne wiernych, otrzymane w chrzcie, a "bierzmowany otrzymuje moc publicznego wyznawania wiary w Chrystusa, jakby na zasadzie obowiązku".

1306 Każdy ochrzczony jeszcze nie bierzmowany może i powinien otrzymać sakrament bierzmowania. Skoro chrzest, bierzmowanie i Eucharystia stanowią jedność, "wierni są obowiązani przyjąć ten sakrament w odpowiednim czasie"; chociaż sakrament chrztu jest ważny i skuteczny bez bierzmowania i Eucharystii, to jednak wtajemniczenie chrześcijańskie pozostaje nie dopełnione.

1309 Przygotowanie do bierzmowania powinno mieć na celu doprowadzenie chrześcijanina do głębszego zjednoczenia z Chrystusem, do większej zażyłości z Duchem Świętym, Jego działaniem, darami i natchnieniami, aby mógł lepiej podjąć apostolską odpowiedzialność życia chrześcijańskiego. Katecheza przed bierzmowaniem powinna także starać się obudzić zmysł przynależności do Kościoła Jezusa Chrystusa - zarówno do Kościoła powszechnego, jak i wspólnoty parafialnej. Na tej ostatniej spoczywa szczególna odpowiedzialność za przygotowanie kandydatów do bierzmowania.

1310 Przyjmując bierzmowanie trzeba być w stanie łaski. Należy przystąpić wcześniej do sakramentu pokuty, aby oczyścić się na przyjęcie daru Ducha Świętego. Bardziej intensywna modlitwa powinna przygotować na przyjęcie mocy i łaski Ducha Świętego w duchu uległości i dyspozycyjności.

1311 Przy bierzmowaniu, podobnie jak przy chrzcie, kandydaci powinni poszukiwać pomocy duchowej, wybierając sobie świadka bierzmowania. Zaleca się, żeby był nim ktoś z rodziców chrzestnych, by wyraźnie zaznaczyć jedność obu sakramentów.

Bierzmowanie należy do sakramentów inicjacji chrześcijańskiej. Polskie słowo "bierzmowanie" nie ma odpowiednika w oryginalnym tekście greckim Nowego Testamentu, lecz pochodzi najprawdopodobniej od czeskiego terminu "birmowati" oznaczającego utwierdzenie, umocnienie. Taką samą treść zawiera łacińskie słowo "confirmatio". Sobór Watykański II w Konstytucji Lumen gentium mówi, że wierni "przez sakrament bierzmowania jeszcze ściślej wiążą się z Kościołem, otrzymują szczególną moc Ducha Świętego i w ten sposób jeszcze mocniej zobowiązani są, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa, do szerzenia wiary słowem i uczynkiem oraz do bronienia jej" (KK 11).

Jezus Chrystus, Bóg-Człowiek, ukazał potęgę miłości miłosiernej Boga-Ojca i dawcę darów miłości - Ducha Świętego. Starotestamentalni prorocy zapowiadali, że Duch Pana spocznie na oczekiwanym Mesjaszu (zob. Iz 11,2). Zstąpienie Ducha Świętego na Jezusa w chwili Jego chrztu w Jordanie było znakiem, że jest On zapowiedzianym mesjaszem i Synem Bożym, że w Nim wypełniły się obietnice Starego Testamentu (zob. Mt 3,13-17; J 1,33-34). Pełnia Ducha Świętego, która towarzyszyła ziemskiej posłudze Jezusa, miała być udzielona całemu ludowi Mesjańskiemu (zob. Ez 36,25-27; Jl 3,1-2). Chrystus wielokrotnie obiecywał wylanie Ducha na wierzących (zob. Łk 12,12; J 3,5-8; 16,7-15). Ci, którzy uwierzyli słowom apostołów i przyjęli chrzest, również otrzymali dar Ducha Świętego (Dz 2,1-4).

Otrzymaniu Ducha Świętego towarzyszyło nakładanie przez apostołów rąk na nowo ochrzczonych, połączone z modlitwą za nich (zob. Dz 8,14-17). Ten właśnie gest został w tradycji Kościoła uznany za początek sakramentu bierzmowania (por. KKK 1288). Bardzo wcześnie do gestu wkładania rąk dodawano namaszczenie wonną oliwą (krzyżmem), aby lepiej wyrazić dar Ducha Świętego. To namaszczenie wyjaśnia imię "chrześcijanin", które znaczy "namaszczony" i bierze początek od imienia samego Chrystusa, "którego Bóg namaścił Duchem Świętym" (Dz 10,38). Bierzmowanie sprawia, że chrześcijanie, to znaczy ci, którzy zostali namaszczeni, uczestniczą głębiej w posłaniu Jezusa Chrystusa i w pełni Ducha Świętego, którą On posiada, aby całe ich życie wydawało "miłą Bogu wonność. Chrystusa". Przez namaszczenie bierzmowany otrzymuje "znamię", pieczęć Ducha Świętego. Pieczęć Ducha Świętego jest znakiem całkowitej przynależności do Chrystusa i trwałego oddania się na Jego służbę, a także znakiem obietnicy opieki Bożej podczas wielkiej próby eschatologicznej.

Skutkiem sakramentu bierzmowania dla tego, kto go przyjmuje, ma być pełne wylanie Ducha Świętego, który utwierdza i pogłębia łaski otrzymane na chrzcie świętym. Św. Ambrozy w De mysteris zachęca do głębokiego zachowania darów Ducha Świętego. "Przypomnij sobie, że otrzymałeś duchowy znak, "ducha mądrości i rozumu, ducha rady i męstwa, ducha poznania i pobożności, ducha świętej bojaźni", i zachowuj to, co otrzymałeś. Naznaczył cię Bóg Ojciec, umocnił cię Chrystus Pan i "dał zadatek" Ducha.

Warunki owocnego przyjęcia darów Ducha Świętego

Skoro chrzest, bierzmowanie i Eucharystia stanowią jedność, to wierni są obowiązani przyjąć ten sakrament w odpowiednim czasie i godnie przygotować się na przyjęcie darów Ducha Świętego. Przygotowanie do bierzmowania powinno mieć na celu doprowadzenie chrześcijanina do głębszego zjednoczenia z Chrystusem, do większej zażyłości z Duchem Świętym, Jego działaniem, darami i natchnieniami, aby mógł lepiej podjąć apostolską odpowiedzialność życia chrześcijańskiego. Przygotowanie do sakramentu bierzmowania powinno trwać trzy lata dla młodego pokolenia, minimum rok dla dorosłych.

W czasie przygotowania do bierzmowania należy mocno akcentować konieczność szczerego nawrócenia (porzucenia grzechu) i praktyki sakramentalnej spowiedzi oraz częstej Komunii św. Udział w niedzielnej Mszy św., codzienna osobista modlitwa i lektura Pisma świętego będą najlepszym sprawdzianem prawdziwości nawrócenia i postępu w życiu chrześcijańskim, które jest konsekwencją przyjętego chrztu i przynależności do wspólnoty Kościoła. Przed przyjęciem sakramentu bierzmowania kandydaci obowiązani są przystąpić do sakramentu pokuty i pojednania. Przyjmując bierzmowanie, trzeba być w stanie łaski. Należy przystąpić wcześniej do sakramentu pokuty, aby oczyścić się na przyjęcie daru Ducha Świętego. Bardziej intensywna modlitwa powinna przygotować na przyjęcie mocy i łaski Ducha Świętego w duchu uległości i dyspozycyjności. Od kandydatów wymaga się systematycznego i aktywnego uczestnictwa w spotkaniach.

Przy bierzmowaniu, podobnie jak przy chrzcie, kandydaci powinni poszukiwać pomocy duchowej, wybierając sobie świadka bierzmowania. Na świadka bierzmowania należy wybrać osobę dorosłą, która przyjęła sakramenty inicjacji chrześcijańskiej (chrzest, bierzmowanie, Eucharystię), religijną, prowadzącą życie zgodne z wymogami Ewangelii. Wybór świadka musi być przemyślany i uwarunkowany dobrem duchowym i religijnym bierzmowanego. Imię, jakie bierzmowany przyjmuje musi być chrześcijańskie. Należy wybrać świętego patrona, który będzie strzegł bierzmowanego, wspierał go w dawaniu świadectwa wierze słowem i czynem. Byłoby dobrze, gdyby kandydat do bierzmowania uzasadnił wybór imienia na piśmie. Nie jest sprawą obojętną, jaki strój przywdzieje bierzmowany, jego rodzice i świadkowie podczas bierzmowania. Strój osoby uczestniczącej w uroczystościach bierzmowania winien wyrażać szacunek dla Boga i bliźniego, ma odpowiadać powadze miejsca i przeżywanych tajemnic.

Bierzmowanie udoskonala łaskę chrztu; jest ono sakramentem, który daje Ducha Świętego obdarowującego nas światłem, aby głębiej zakorzenić nas w synostwie Bożym, ściślej wszczepić w Chrystusa, umocnić naszą więź z Kościołem, włączyć nas bardziej do jego posłania i pomóc w świadczeniu o wierze chrześcijańskiej słowem, któremu towarzyszą czyny. Bierzmowanie podobnie jak chrzest wyciska w duszy chrześcijanina duchowe znamię, czyli niezatarty charakter. Dlatego ten sakrament można przyjąć tylko raz w życiu.

Dar Ducha Świętego otrzymany w sakramencie bierzmowania ma pomagać chrześcijaninowi do lepszego poznania Boga: "On was wszystkiego nauczy..." (J 14,26), do życia według Ducha Chrystusowego: "Jeżeli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie należy" (Rz 8,9) i dawania świadectwa o Chrystusie wobec całego świata (por. J l5,26-27). Lepszemu poznaniu Boga i Kościoła służy katecheza. Wzrost w życiu prawdziwie chrześcijańskim jest skutkiem przyjmowania z wiarą sakramentów świętych, najbardziej przekonującym świadectwem przynależności do Chrystusa jest zachowywanie Bożych przykazań (por. 1J 3,22-24). Bóg jest miłością" (1J 4,8,16) i miłość jest pierwszym darem zawierającym wszystkie inne. Ta miłość "rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany" (Rz 5,5). Ponieważ umarliśmy lub przynajmniej zostaliśmy zranieni z powodu grzechu, dlatego pierwszym skutkiem daru miłości jest odpuszczenie naszych grzechów. Jedność w Duchu Świętym (2Kor 13,13) przywraca ochrzczonym w Kościele utracone przez grzech podobieństwo Boże.

Duch Święty daje zdolność miłowania, jak On nas umiłował. Ta miłość (opisana w 1Kor 13) jest zasadą nowego życia w Chrystusie, które stało się możliwe, ponieważ otrzymaliśmy "Jego moc" (Dz 1,8), moc Ducha Świętego. Dzięki tej mocy Ducha dzieci Boże mogą przynosić owoc. Ten, który zaszczepił nas na prawdziwym Krzewie winnym, sprawi, że będziemy przynosić owoc Ducha, którym jest: "miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie" (Ga 5,22-23). "Duch jest naszym życiem; im bardziej wyrzekamy się siebie, tym bardziej "stosujemy się do Ducha" (Ga 5,25): Jeśli jesteśmy w komunii z Duchem Świętym, to On daje nam powrót do raju, otwiera nam bramy nieba i czyni nas przybranymi dziećmi Bożymi. Dzięki Niemu możemy z ufnością nazywać Boga naszym Ojcem. On daje nam uczestnictwo w łasce Chrystusa i sprawia, że stajemy się synami światłości.

Sakrament bierzmowania przyjmujemy wraz z innymi, we wspólnocie (będąc osobą dorosłą, możemy przyjąć ten Sakrament poza naszym kościołem parafialnym). W mieście, w którym rezyduje Biskup udziela się w wyznaczonym kościele Sakramentu Bierzmowania nawet, co tydzień przez cały rok.

Serdecznie zachęcam do przyjęcia Sakramentu Bierzmowania w najbliższym czasie. W związku z tym, należy nawiązać kontakt ze swoim duszpasterzem w parafii. Zapewniam o modlitwie - ks. Józef Pierzchalski SAC

Liczba wyświetleń strony: 9498201 * Liczba gości online: 25 * Ostatnia aktualizacja: 2017-06-28
© 2002-2017 by ks. Józef Pierzchalski SAC