MENU






Modl± się


Służebniczki Maryi
— Wielkopolskie




Sługi Jezusa




Siostry Maryi Niepokalanej

Gdzie tu jest miejsce na miłość?



Chciałabym znać księdza zdanie na temat asertywności o której tak wiele się teraz pisze, gdzie tu jest miejsce na miłość? Nie umiem znaleźć tej granicy. Iza


Asertywność to nabyta umiejętność nawiązywania kontaktu i współżycia z ludźmi. To jest miłość! Asertywność oznacza wiarę w siebie, a jednocześnie szacunek dla uczuć i potrzeb innych. Być asertywnym, znaczy zachowywać się w sposób, który pozwala działać we własnym, najlepiej pojętym interesie, pozwala bronić własnych opinii bez przesadnej nerwowości, akceptować własne uczucia uczciwie i bez skrępowania, nawet jeśli różnią się one od uczuć i sądów innych ludzi. To jest miłość!

Postawę asertywną definiuje się jako umiejętność dochodzenia swoich praw oraz zdolność wyrażania własnych myśli, uczuć i poglądów w sposób otwarty, szczery i adekwatny, nie naruszający praw innych ludzi. To jest miłość! Kiedy zachowuję się asertywnie, wówczas mówię o tym, co myślę, czuję i w co wierzę. Wypowiadam się bez zahamowań, szczerze i stosownie do okoliczności. Jeśli wchodzę do pokoju i instynktownie odrzuca mnie na czyjś widok, nie powinienem robić uwagi typu: „Nie podoba mi się twoja twarz”. Bezpośredniość i uczciwość w takiej sytuacji byłaby co najmniej nietaktem.

Być asertywnym to, między innymi, zachować prawo drugiego człowieka do poszanowania. Kiedy postępuję asertywnie, obnażam swoje wnętrze i dzielę się nim. Jest w nas ogromna obawa przed pokazaniem tego, co w sobie „nosimy”, jakie są nasze poglądy, odczucia, niepokoje, radości. Osoba asertywna nie obawia się ujawnić swoich słabych punktów i łatwiej przyjmuje niedoskonałości innych. Z akceptacji wynika zaufanie. Kiedy zaczniemy przyjmować siebie takimi, jacy jesteśmy, nauczymy się na sobie polegać. Człowiek asertywny wierzy, że osoba bliska mu, nie zawiedzie jego zaufania.

W dążeniu do asertywności niezwykle istotne jest, by przestać martwić się, czy twoje zachowanie spełnia oczekiwania różnych osób. Potrafisz wyrazić swoje opinie jasno i otwarcie. Potrafisz znaleźć taką miłość i taką przyjaźń, wypracować taki styl życia, jakich pragniesz. To jest miłość!

Osoby nieasertywne spędzają czas na roztrząsaniu przeszłych wydarzeń, wielokrotnie powracają do momentu, w którym można było coś powiedzieć, chociaż już dawno minął czas, kiedy można było to uczynić. Jeżeli rodzice podejmują wszystkie decyzje, nie zostawiając żadnego marginesu swobody dla dzieci, to wzrastają one w przekonaniu, że ich własne opinie są bezwartościowe, skoro rodzice ich nie podzielają. Skrajnie przeciwny model to taki, w którym zbyt pobłażliwe otoczenie traktuje każde zdanie dziecka jak świętość, w związku z czym wyrasta z niego człowiek przekonany o bezwartościowości opinii innych ludzi. W środowisku, w którym każdy ma prawo myśleć, pragnąć i odczuwać, cokolwiek zechce, życie przestaje być nieustannym polem walki. W każdej sferze życia można znaleźć jakiś kompromis, a wówczas dzień codzienny staje się prostszy.

W związkach osób nieasertywnych rzadko zdarza się, aby pragnienia i potrzeby wszystkich zainteresowanych były jasno wyartykułowane. Nie przyznają się do nich nawet przed sobą, tworząc raczej zbiór reguł zawierających głównie sformułowania „powinnam, powinienem”, wynikające z dotychczasowych doświadczeń życiowych. Oczekują też od innych ludzi, których doświadczenia przeważnie znacznie się różnią, żeby stosowali się do ich zasad. W ten sposób osoby z najbliższego otoczenia zaczynają wierzyć we własną nieadekwatność, niewiedzę i winę za posiadanie odmiennego zdania.

Dla mnie postawa asertywna jest postawą miłości jaką okazuję sobie oraz innym, zaś postawa nieasertywna jest brakiem miłości zarówno do siebie, jak i do moich bliźnich.

Spójrzmy jeszcze na to zagadnienie w taki sposób:
• Masz prawo prosić o to, czego pragniesz (i zaakceptować fakt, że ktoś inny ma prawo odmówić)
• Masz prawo powiedzieć „Nie obchodzi mnie to”
• Masz prawo zachowywać się nielogicznie i nie musisz się usprawiedliwiać
• Masz prawo podejmować samodzielne decyzje i radzić sobie z ich konsekwencjami
• Masz prawo zdecydować, czy chcesz ponosić odpowiedzialność za rozwiązywanie problemów innych ludzi
• Masz prawo nie wiedzieć o czymś lub czegoś nie rozumieć
• Masz prawo popełniać błędy (często takiego prawo sobie nie dajemy, chcąc być osobami zawsze bezbłędnymi)
• Masz prawo odnosić sukcesy
• Masz prawo zmieniać zdanie
• Masz prawo do prywatności
• Masz prawo do samotności i niezależności
• Masz prawo zmieniać się i dążyć do asertywności
• Masz prawo mówić „tak” lub „nie”
• Masz prawo wypowiadać swoje zdanie


Kiedy zaakceptuję fakt, że mam takie prawa, zrozumiem także, że inni też je mają. Izo! Serdecznie Cię pozdrawiam, zapewniając o modlitwie w Twojej intencji –
ks. Józef Pierzchalski SAC

Liczba wy¶wietleń strony: 9105686 * Liczba go¶ci online: 17 * Ostatnia aktualizacja: 2017-05-23
© 2002-2017 by ks. Józef Pierzchalski SAC