MENU






Modlą się


Służebniczki Maryi
— Wielkopolskie




Sługi Jezusa




Siostry Maryi Niepokalanej

Dlaczego Pan Bóg kazał kamienować?



Dlaczego Pan Bóg kazał kamienować ludzi skoro jest przykazanie "nie zabijaj"?



Dlaczego kamienowano? Ponieważ ci ludzie, w jakimś wymiarze życia, nie zachowywali przymierza z Bogiem, odrzucali przymierze, a tym samym, okazywali pogardę Bogu. Uznawano takie zachowanie za wielkie bluźnierstwo, a ono było karane śmiercią przez ukamienowanie. Skoro Bóg dał Dekalog Mojżeszowi, więc uznano, że wyrok przez ukamienowanie jest decyzją Jahwe.  

Weźmy tekst Pnp 21,18-21. Dokonała się egzekucja przez ukamienowanie nieposłusznego syna. Co było podstawą do tak drastycznych zachowań? Rozpad więzi rodzinnych, wypowiedzenie przez syna posłuszeństwa rodzicom oraz odmowa udzielenia im należnego wsparcia. To było zagrożeniem dla całej wspólnoty. Sytuację tę kojarzono z odrzuceniem przymierza. Jeśli miała miejsce rozpusta albo pijaństwo uznawano, że zachowania syna nie można naprawić. Rodzice składali zeznanie o przestępstwie syna. Przestępstwo było takim samym zagrożeniem dla przymierza jak oddawanie czci obcym bogom. 

Inny tekst: Kpł 24,10-16. Imię Boże jest święte, dlatego ostrzegano lud, by nie nadużywał imienia Boga. Samowolne używanie imienia Bożego do rzucania przekleństwa lub poniżanie Boga uważane było za bluźnierstwo. Była to zbrodnia karana śmiercią przez ukamienowanie. 

Kpł 24,14-16: Ukamienowanie było wspólnotową formą egzekucji. Karę wymierzała cała społeczność: za odstępstwo, za uprawianie czarów. To, co było ważne, to czystość wiary i obyczajów. Kamienowanie było równocześnie formą wychowania przez odstraszanie tych, którzy chcieliby pójść taką samą drogą jak odstępca od wiary. 

Kamienowanie, czyli pozbawianie życia drugiego, było uzasadnione troską o trwanie w przymierzu z Bogiem. Brak przymierza, to niebezpieczeństwo popadnięcia w niewolę, brak zachowania czystości wiary, dyscypliny w małżeństwach, w rodzinach, brak zachowania norm moralnych. Kamienowanie było dopuszczone w Starym Testamencie, gdyż naród nie był w stanie poradzić sobie z wiernością Bogu bez radykalnej dyscypliny w postaci kar, wśród których, najbardziej drastyczną było kamienowanie tych, którzy nie podporządkowują się zobowiązaniom płynącym z zawartego przymierza. 

Z pewnych tekstów Biblii zdaje się wynikać, że Bóg aprobuje morderstwa. Zobaczmy tekst 1 Krl 18. Sąd Boży nad prorokami pogańskimi kończy się ich wymordowaniem przez Eliasza. Charakteryzował się on namiętną, niemal fanatyczką żarliwością religijną o cześć Jahwe. Prymityw etyczny ówczesnych czasów pozwalał Eliaszowi uważać ten czyn za dopuszczalny, chociaż nie był on zgodny z ideą dobrego i przebaczającego Jahwe. Wydaje się, że negatywna ocena tego czynu zawarta jest w następnym rozdziale, gdzie Jahwe ukazuje się nie w wichrze ani w trzęsieniu ziemi, ale w szmerze delikatnego powiewu. Być może Bóg chciał mu dać do zrozumienia w ten sposób, że przemoc, gwałt i siła nie stanowią właściwej metody Jego postępowania z ludźmi. 

Nie można powiedzieć, że Bóg zgadza się na kamienowanie ludzi, że pobudza ich do czynu niezgodnego z prawem. Taki był styl mówienia wynikający z przekonania, że Bóg jest ostateczną przyczyną wszystkiego. Wyjaśnienie tej kwestii znajdujemy w Liście Jakuba: „Kto doznaje pokusy, niech nie mówi, że Bóg go kusi. Bóg bowiem ai nie podlega pokusie ku złemu, ani też nikogo nie kusi. To własna pożądliwość wystawia na próbę i nęci każdego. Następnie pożądliwość, gdy pocznie, rodzi grzech, a skoro grzech dojrzeje, przynosi śmierć” (Jk 1,13-15). Możemy też posłużyć się tekstem Syr 15,11-13: „Nie mów: Pan sprawił, że zgrzeszyłem. Czego On nienawidzi, tego nie będzie czynił. Nie mów: On mnie wprowadził w błąd, albowiem On nie potrzebuje grzesznika. Pan nienawidzi wszystkiego, co wstrętne, i nie pozwala, by ci, którzy się Go boją, mieli z tym styczność”. 

Niektóre działania ważnych postaci Narodu Wybranego były inspirowane przez szatana: „Powstał szatan, przeciw Izraelowi i pobudził Dawida, żeby policzył Izraela” (1Krn 21,1). W innych tekstach ST mówi się o Jahwe jako Bogu okrutnym i mściwym. Widać to szczególnie w opisach zabójstw i połączonych z masakrami oraz grabieżą „wojen świętych”, które są przedstawione jako prowadzone na rozkaz Boga. Można odnieść wrażenie, że Bóg ST jest okrutny i mściwy i niewiele ma wspólnego w naszym Bogiem chrześcijańskim, Bogiem Ewangelii, Bogiem, który jest Miłością. 

„Bóg mściciel” oznacza w Biblii Boga, jako sędziego wymierzającego sprawiedliwość. Idea zemsty miała inną wymowę w ST, gdzie nie było jeszcze zorganizowanego sądownictwa, które skutecznie chroniłoby ludzi. Należy odróżnić to, że w tekstach biblijnych nie chodzi o zemstę, lecz o karę. W pojęciu zemsty zawiera się idea zniszczenia, w pojęciu kary, idea naprawienia, sprowadzenia na właściwą drogę. Jahwe jest mścicielem Izraela, to znaczy, jego obrońcą, tym, który uwalnia od zła, od nieszczęść, od niewierności. 

Na wczesnym etapie objawienia spotykamy się z niedoskonałym obrazem Boga. Pewne decyzje należały do ludzi, a nie do Boga. Bóg Starego Testamentu nie jest innym Bogiem od tego, którego poznaliśmy przez Jezusa Chrystusa. Jest przebaczający, łaskawy, miłosierny, cierpliwy. Izraelici dokonując kamienowania ludzi, przypisywali je Bogu dlatego, aby usankcjonować własne czyny, wprowadzić karność. Zupełnie inną nośność, znaczenie miał autorytet Boga, do którego się odnosili, niż to, iżby powiedzieli, że to są ich prawa.  

Nie możemy zapominać, że Biblia została napisana pod natchnieniem Ducha Świętego. Autorem jej jest zarówno Bóg, jak i człowiek. Człowiek pisze tekst natchniony przekazując z jednej strony Bożą prawdę, z drugiej zaś, treścią jest jego mentalność, sposób rozumienia Boga. Bóg upomina, wyraża swój gniew, będący znakiem troski, miłości do człowieka, lecz nie decyduje o zabójstwach, o wyniszczaniu ludów podbitych, o rzezi mężczyzn, kobiet i dzieci. Człowiek przypisuje Bogu swoje zamiary i działania. Nie Bóg kazał kamienować, lecz człowiek. 

Ks. Józef Pierzchalski SAC



Liczba wyświetleń strony: 10008351 * Liczba gości online: 18 * Ostatnia aktualizacja: 2017-08-17
© 2002-2017 by ks. Józef Pierzchalski SAC