MENU






Modlą się


Służebniczki Maryi
— Wielkopolskie




Sługi Jezusa




Siostry Maryi Niepokalanej

Zazdrość



Jej głód nigdy nie zostaje zaspokojony, a wszystko, co otrzymuje, to ciągłe samoudręczenie (H. Fairlie).

Człowiek zazdrosny jest tak udręczony szczęściem drugiego, że zadaje sobie rany na swej własnej cierpiącej duszy (Św. Grzegorz Wielki).

Zazdrość jest niezadowolona z błogosławieństwa drugiego człowieka (Jan z Damaszku).

Okazujemy zazdrość, ponieważ nie ma w nas pełni życia. „Zazdrość to strach przed utratą posiadanego dobra, które ma dla nas wielką wartość” . Zazdrość składa się z zachłannej miłości i gorzkiej niechęci. Zazdrość łączy się z miłością i nienawiścią .

„Zazdrościć można wszystkiego: dóbr materialnych i duchowych. Można zazdrościć umiejętności i talentów, szans życiowych czy szczęścia. Można zazdrościć nie tylko tego, co drugi ma, ale i tego, kim jest” . Zazdrość może odmawiać drugiemu prawa do życia, albo wiem samo istnienie tego kogoś odczuwa jako zniewagę.

Zazdrość może skrywać się pod płaszczykiem dobrych manier.

„Zazdrość wypływa z bycia niezadowolonym z własnego losu: gdy patrzymy na innego człowieka, pragniemy być na jego miejscu. Odczuwać zazdrość top przeżywać drażniący, dręczący ból, który rozdziera nas od wewnątrz. Zazdrość nie daje nam spokoju, pozbawia nas odczuwania przyjemności z rzeczy, którymi moglibyśmy się cieszyć” .

„Człowiek zrobi wiele, by go kochano; zrobi wszystko, by mu zazdroszczono” (Mark Twain). „Im więcej ludzi uważamy za równych sobie i porównujemy się z nimi, tym więcej jest ludzi, którym możemy zazdrościć. Cena, jaką płacimy za dążenie do tego, by znacznie przewyższyć naszych przodków, to ciągły niepokój, że jesteśmy daleko od tego, co moglibyśmy osiągnąć (Alain de Botton)” .




Liczba wyświetleń strony: 9479111 * Liczba gości online: 32 * Ostatnia aktualizacja: 2017-06-26
© 2002-2017 by ks. Józef Pierzchalski SAC