MENU






Modlą się


Służebniczki Maryi
— Wielkopolskie




Sługi Jezusa




Siostry Maryi Niepokalanej

Tron, cztery Zwierzęta, dwudziestu czterech Starców (Ap 4,1-11)



Potem ujrzałem:

Oto drzwi otwarte w niebie,

a głos, ów pierwszy, jaki usłyszałem,

jak gdyby trąby mówiącej ze mną, powiedział:

„Wstąp tutaj, a to ci ukażę, co potem musi się stać".

Doznałem natychmiast zachwycenia:

A oto w niebie stal tron i na tronie [ktoś] zsiadał.

A Zasiadający był podobny z wyglądu do jaspisu i do krwawnika,

a tęcza dokoła tronu - podobna z wyglądu do szmaragdu.

Dokoła tronu - dwadzieścia cztery trony,

a na tronach dwudziestu czterech siedzących Starców,

odzianych w białe szaty,

a na ich głowach złote wieńce.

A z tronu wychodzą błyskawice i glosy, i gromy,

i płonie przed tronem siedem lamp ognistych,

które są siedmiu Duchami Boga.

Przed tronem - niby szklane morze podobne do kryształu,

a w środku tronu i dokoła tronu

cztery Zwierzęta pełne oczu z przodu i z tylu:

Zwierzę pierwsze podobne do lwa,

Zwierzę drugie podobne do wolu,

Zwierzę trzecie mające twarz jak gdyby ludzką

i Zwierzę czwarte podobne do orła w locie. Cztery Zwierzęta - a każde z nich ma po sześć skrzydeł - dokoła

i wewnątrz są pełne oczu,

i nie mają spoczynku, mówiąc dniem i nocą:

Święty, Święty, Święty, Pan Bóg wszechmogący,

Który był i Który jest, i Który przychodzi.

A ilekroć Zwierzęta oddadzą chwalę i cześć, i dziękczynienie

Zasiadającemu na tronie,

Żyjącemu na wieki wieków,

upada dwudziestu czterech Starców przed Zasiadającym na tronie

i oddaje pokłon Żyjącemu na wieki wieków,

i rzuca przed tronem wieńce swe, mówiąc:

„Godzien jesteś, Panie i Boże nasz,

odebrać chwalę i cześć, i moc,

boś Ty stworzył wszystko,

a dzięki Twej woli istniało i zostało stworzone".

To jest centralna i zasadnicza część Apokalipsy. Otwierają się drzwi do niebiańskiej auli królewskiej: rozwarte na oścież podwoje są znakiem swobodnej i bezpośredniej łączności Boga z ludzkością, nieba z ziemią. Jesteśmy zaproszeni do przeżycia doświadczenia, które wiąże się z dwoma czasownikami: widzieć i słyszeć. Treść tego widzenia i słyszenia dotyczy objawienia Bożego zamysłu w stosunku do historii. Ludzkie losy, tak bardzo burzliwe i wstrząsające, w rzeczywistości są w ręku Boga, najwyższego Pana dziejów.

Nie brakuje odniesień do Boskiej epifanii na Synaju, jak o tym świadczą błyskawice, głosy, gromy, potężna trąba, szklane morze, które zdaje się przywoływać na myśl Morze Czerwone, dopiero co zostawione przez Hebrajczyków za plecami, kiedy dotarli na dzikie pustkowie Synaju. Jednak pośrodku wszystkiego dominuje Boski tron. Siedzący na tronie jest postacią zagadkową zakrytą i niewidzialną w swojej niedostępnej tajemnicy. Jan wszystko odnosi do tego królewskiego krzesła. „Dokoła tronu" w górze rozpościera się tęcza, która przypomina aureolę, lecz przywołuje na myśl także łuk położony przez Pana na niebie ku zdumieniu Noego (Rdz 9,12-17) - symbol łuku już nie przewieszonego przez ramię, lecz odłożonego na bok, sądu Bożego przeciwko grzechom ludzkości, znak odnalezionego ładu kosmicznego, przymierza między Stwórcą a stworzeniem. U dołu, również „dokoła tronu", znajdują się dwadzieścia cztery niższe trony z dwudziestoma czterema postaciami przypominającymi senatorów lub doradców, którzy otaczają rzymskiego cesarza, tworząc radę korony.

„Z tronu" wychodzą błyski, błyskawice i grzmoty, dokładnie jak podczas teofanii, czyli uroczystego, objawiającego ukazania się Boga. „Przed tronem" wznosi się ku górze siedem lamp lub pochodni, które reprezentują „Siedem Duchów Boga", czyli Bożego Ducha w całej swej pełni światła i miłości, symbolizowanej przez ogień. U dołu natomiast pojawia się szklane morze, znak pierwotnego chaosu nadzorowanego przez Boga. Według Biblii ocean ucieleśnia nicość zagrażającą blaskowi stworzenia. Dlatego Stwórca zamyka ją wzdłuż granic morskiego wybrzeża.

„W środku tronu i dokoła tronu" pojawiają się „cztery Zwierzęta", które są kolejnymi znaczącymi postaciami na dworze niebieskim. Przypominają one cherubinów - anielskie istoty obdarzone cechami zoo-morficznymi, zgodnie z archaiczną tradycją wschodnią, która w taki właśnie sposób przedstawiała skrzydlate duchy postawione na straży świętych i królewskich stref. W blasku świateł i kolorów, które nawiązują do chwały paschalnej, dwie grupy postaci - dwudziestu czterech Starców i czworo Zwierząt - zestrajają się w dwu¬częściowy chór, który wykonuje coś w rodzaju hymnu liturgicznego skierowanego do Pana kosmosu i historii. Rozpoczyna się on od Sanctus, trzykrotnego „Święty", zapożyczonego z opisu powołania Izajasza (Iz 6,3) i zanoszonego do Zasiadającego na tronie.

Dwudziestu czterech „Starców", po grecku presbyteroi - termin, który w Nowym Testamencie oznacza stojących na czele wspólnoty chrześcijańskiej. Tak więc uosabiają oni lud Boży, wezwany do udziału w niebieskim zgromadzeniu. Ich liczbę interpretowano w rozmaity sposób. Według niektórych, mieliby oni być istotami niebieskimi lub gwiazdami, stosownie do dwudziestu czterech gwiazd określanych mianem „sędziów Wszystkiego", obecnych w kosmologii babilońskiej. Zdaniem innych, mieliby oni przywoływać na myśl dwanaście plemion Izraela (lub dwunastu patriarchów) i dwu¬nastu apostołów, czyli syntezę starego i nowego Przymierza. W opinii jeszcze innych, miałaby to być aluzja do dwudziestu czterech oddziałów kapłańskich na służbie w świątyni jerozolimskiej.

Zasiadają oni na swoich tronach, mając udział wraz z Bogiem w rządzeniu światem, jak o tym świadczą ich śnieżnobiałe szaty, znak Boskiej chwały, oraz złote korony, znak władzy królewskiej. Inne postacie - „czworo Zwierząt". Symbol numeryczny „cztery" odsyła w Biblii do pełni bytu, nawiązując do czterech stron świata. Te cztery Zwierzęta z tysiącami oczu wyobrażają wszechobecność, opatrzność i wszechwiedzę Boga, który nad wszystkim czuwa i przed którym nic nie może się ukryć. Ich wygląd być może odnosi się do znaków zodiaku i symbolizuje kosmos w jego czterech elementach: lew oznacza ogień, wół ziemię, człowiek ludzkość, orzeł powietrze. Zdaniem innych, chodzi o meta¬fory szlachetności, mocy, mądrości, sprawności. Począwszy od Ireneusza z Lyonu, Ojca Kościoła, te cztery Zwierzęta stały się symbolami poszczególnych ewangelistów: lew - Marek; wół - Łukasz; człowiek -Mateusz; orzeł - Jan. W rzeczywistości, cztery Zwierzęta ucieleśniają obecność Boga w całym bycie, są Jego Duchem, który działa we wszystkim.



Liczba wyświetleń strony: 10717411 * Liczba gości online: 37 * Ostatnia aktualizacja: 2017-10-23
© 2002-2017 by ks. Józef Pierzchalski SAC