MENU






Modlą się


Służebniczki Maryi
— Wielkopolskie




Sługi Jezusa




Siostry Maryi Niepokalanej

Pan jedyny



Jako osoby wierzące nie mówimy o Bogu, że miał swój początek. W numerze 228 KKK czytamy: „Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem - Panem jedynym..." (Pwt 6, 4; Mk 12, 29)”. Trzeba koniecznie, aby Byt najwyższy był jedyny, to znaczy nie mający sobie równego... Gdyby Bóg nie był jedyny, nie byłby Bogiem".

On jest bez początku i końca. Zawsze istniał. Wierzymy Bogu na słowo. Prawdy o tym, że Bóg nie ma początku ani końca nie można zrozumieć, lecz w wierze przyjąć. W wierze mamy do czynienia z tajemnicą. Przyjmujemy prawdy nie mając możliwości ich weryfikacji. Wiara jest niesprawdzalna. Ludzie wierzący w Kościele Katolickim nie rozumieją wielu prawd wiary; pozostają one dla nas tajemnicą. W wierze przyjmujemy określone prawdy za prawdziwe opierając się na prawdomówności Boga. Boga nie możemy poznać w takiej mierze, w jakiej pragniemy. Poznajemy Go tak, jak On chce. "Wielki jest Bóg, choć nieznany" (Hi 36, 26).

Boga i wszystko, co odnosi się do Niego, nie możemy sprowadzić do pojęć, którymi się posługujemy. Boga nie można objąć ludzkim rozumowaniem. Jest rzeczywistością przekraczającą świat materialny. Opis Boga jest możliwy wyłącznie na mocy Księgi Objawienia, czyli Biblii. Wiemy tyle, ile nam zostało objawione i nic więcej. Można poznawać rodowód człowieka, jego rodziców, dziadków. Boga nie można zawrzeć w podobnych czy takich samych kanonach poznania. O tym mówi nam wiara, nie zaś wiedza. Wiedza nie zna odpowiedzi na pytanie: „Kto stworzył Boga?”. Wiarą zaś wyznajemy, że Bóg nie ma początku ani końca.

Rozumiemy to co wynika z praw, które poznajemy, które są sprawdzalne czy powtarzalne empirycznie. Do prawdy o istnieniu Boga podchodzimy jako ludzie wierzący. Dla wierzącego jest istotne to, co mówi Biblia a następnie Kościół, który naucza o Nim. W numerze 198 Katechizmu Kościoła Katolickiego czytamy: „ Nasze wyznanie wiary zaczyna się od Boga, ponieważ Bóg jest "pierwszy i ostatni" (Iz 44, 6)”. Skoro jest pierwszy, to przed nim nie było nikogo, kto dałby Mu istnienie. W innym miejscu czytamy Proroka Izajasza: „Nawróćcie się do Mnie, by się zbawić, wszystkie krańce świata, bo Ja jestem Bogiem, i nikt inny!” (45, 22-24). W jednym z Psalmów odkrywamy: „Ty zaś jesteś zawsze ten sam i lata Twoje nie mają końca" (Ps 102, 27-28).

W numerze 212 KKK znajduje się wykładnia tego, w co wierzymy: „On jest "Tym, Który Jest", bez początku i bez końca, i w ten sposób pozostaje zawsze wierny sobie i swoim obietnicom”. W kolejnym numerze 213, otrzymujemy pogłębienie prawdy o tym, że Bóg jest bez początku i bez końca: „Objawienie niewypowiedzianego imienia "Ja Jestem Tym, Który Jestem" zawiera więc prawdę, że tylko Bóg JEST. W tym sensie rozumiano imię Boże w tłumaczeniu Septuaginty, a następnie w Tradycji Kościoła: Bóg jest pełnią Bytu i wszelkiej doskonałości, bez początku i bez końca. Podczas gdy wszystkie stworzenia otrzymały od Niego to wszystko, czym są i co posiadają, On sam jest swoim bytem i z siebie samego jest tym wszystkim, czym jest”.

Skoro nazywamy Boga Pełnią Istnienia, On daje istnienie wszystkiemu, lecz Jemu nikt nie dał życia, nikt nie dał Mu początku. Oznaczałoby to bowiem, że ten, który Bogu dał życie, jest większy od Niego. Orygenes pisał: „Stwierdzamy zgodnie z prawdą, że Bóg jest bytem niepojętym i niezgłębionym. Cokolwiek bowiem możemy pomyśleć albo wyobrazić sobie o Bogu, musimy koniecznie uznać, że przekracza On wszelkie nasze o Nim wyobrażenie” (Orygenes, O zasadach, Kraków 1996, s.61).



Liczba wyświetleń strony: 9444072 * Liczba gości online: 21 * Ostatnia aktualizacja: 2017-06-23
© 2002-2017 by ks. Józef Pierzchalski SAC