MENU






Modlą się


Służebniczki Maryi
— Wielkopolskie




Sługi Jezusa




Siostry Maryi Niepokalanej

Psalm 36



Przewrotność grzesznika i dobroć Boga



Kto idzie za Mną, nie będzie chodził w ciemności, lecz będzie miał światło życia (J 8, 12)

W głębi serca bezbożnika nieprawość doń przemawia, *
nie ma on przed oczyma Bożej bojaźni.

Bo zaślepiony sam sobie schlebia *
i nie widzi swej winy, by ją mógł znienawidzić.

Fałsz i nieprawość to słowa ust jego, *
zaniechał mądrości i czynienia dobra.

Na swoim łożu nieprawość knuje, *
wkracza na błędną drogę, nie stroni od złego.

Do nieba sięga, Panie, Twoja łaska, *
a Twoja wierność aż po same chmury.

Twoja sprawiedliwość jak góry wysokie, +
a Twoje wyroki jak ogromna otchłań, *
ocalasz, Panie, ludzi i zwierzęta.

Jak cenna jest Twoja łaska, +
przychodzą do Ciebie ludzie *
i chronią się w cieniu Twych skrzydeł.

Sycą się obfitością Twojego domu, *
poisz ich potokiem Twego szczęścia.

Albowiem w Tobie jest źródło życia *
i w Twojej światłości oglądamy światło.

Zachowaj Twą łaskę dla tych, którzy Ciebie znają, *
a sprawiedliwość Twoją dla ludzi prawego serca.

Niech nie dopadnie mnie stopa pyszałka, *
a ręka grzesznika niech mnie nie wypędza.

Oto runęli nieprawość czyniący, *
zostali powaleni i powstać nie mogą.

Chwała Ojcu i Synowi, *
i Duchowi Świętemu.

Jak była na początku, teraz i zawsze, *
i na wieki wieków. Amen.


1. Na początku każdego dnia, wypełnionego pracą i relacjami z innymi ludźmi, każdy człowiek może wybrać jedną z dwóch zasadniczych postaw: opowiedzieć się po stronie dobra albo też ulec złu. Rozważany przez nas Psalm 36 ukazuje właśnie te dwie przeciwstawne opcje. Z jednej strony mamy człowieka, który jeszcze będąc w „łożu” knuje nieprawe plany; z drugiej natomiast człowieka szukającego Bożego światła, „źródła życia” (por. w. 10). Bezmiarowi nieprawości bezbożnika przeciwstawia się bezmiar Bożej dobroci, która jest żywym źródłem, gaszącym pragnienie, i światłem oświecającym wiernego.

Tak więc w modlitwie psalmów, którą Liturgia Godzin proponuje na Jutrznię w środę pierwszego tygodnia, opisane są dwie postawy człowieka.

2. Psalmista ukazuje nam najpierw obraz grzesznika (por. w. 2-5). W jego wnętrzu – jak mówi oryginał hebrajski – rozbrzmiewa „przepowiednia grzechu” (w. 2). Jest to mocne wyrażenie. Przywodzi na myśl szatańskie słowo, które – jako przeciwieństwo słowa Bożego – rozbrzmiewa w sercu i w mowie bezbożnika.

Wydaje się, że zło tak bardzo przeniknęło jego naturę, iż wyraża się w słowach i czynach (por. w. 3-4). Przeżywa on swoje dni wybierając „błędne drogi” od samego rana, kiedy leży jeszcze „na swoim łożu” (w. 5), aż do wieczora, kiedy zasypia. Te nieustannie ponawiane wybory grzesznika są następstwem wyboru, który określa całe jego życie i prowadzi do śmierci.

3. Psalmistę interesuje jednak drugi obraz i w nim pragnie znaleźć swoje odbicie; jest to wizerunek człowieka szukającego oblicza Bożego (por. w. 6-13). Wyśpiewuje on autentyczną pieśń ku czci Bożej miłości (por. w. 6-11), a na koniec blaga o uwolnienie od mrocznego uroku zła i o to, by mógł pozostać na zawsze w świetle łaski.

W tej pieśni pojawia się cała gama wyrażeń opisujących obraz Boga miłości – są to: łaska, wierność, sprawiedliwość, wyroki, zbawienie, cień opiekuńczych skrzydeł, obfitość, szczęście, życie i światło. Należy szczególnie podkreślić cztery z tych Bożych rysów, wyrażonych hebrajskimi słowami, które mają znaczenie mocniejsze, niż wynika to z tłumaczeń na języki nowożytne.

4. Przede wszystkim pojęcie hesed, „łaska”, w którym zawierają się wierność, miłość, lojalność i czułość. Jest to jedno z podstawowych pojęć charakteryzujących przymierze między Panem i Jego ludem. Znamienny jest fakt, że występuje ono w Psałterzu 127 razy, co stanowi ponad połowę wszystkich przypadków, w których słowo to pojawia się w pozostałych księgach Starego Testamentu. Następne pojęcie to 'emunah, wywodzące się z tego samego korzenia co amen, słowo wiary; oznacza ono stabilność, bezpieczeństwo, niezłomną wierność. Kolejnym pojęciem jest sedaqah, „sprawiedliwość”, mające przede wszystkim znaczenie zbawcze. Opisuje ono świętą i pełną troski postawę Boga, który wkracza w historię i wyzwala od zła i niesprawiedliwości tego, kto pozostaje Mu wierny. I na koniec mishpat: „wyrok”, poprzez który Bóg rządzi swymi stworzeniami, pochylając się nad ubogimi i uciemiężonymi oraz ujarzmiając ludzi aroganckich i pysznych.

Oto cztery teologiczne słowa, które modlący się powtarza w swym wyznaniu wiary, gdy wyrusza na drogi świata, zachowując pewność, że jest z nim Bóg kochający, wierny, sprawiedliwy i zbawiający.

5. Do różnych wyrażeń, którymi sławi Boga, psalmista dodaje dwa wymowne obrazy. Z jednej strony obfitość żywności – przywołuje ona na myśl przede wszystkim świętą ucztę, która odbywała się w świątyni syjońskiej, a na której spożywano mięso zwierząt ofiarnych. Są również źródło i strumień, których wody gaszą pragnienie nie tylko wyschniętego gardła, lecz również i duszy (por. w. 9-10. Ps 42 [41], 2-3. 63, 2-6). Pan karmi i poi modlącego się człowieka, pozwala mu uczestniczyć w swym pełnym i nieśmiertelnym życiu.

Drugi obraz to symbol światła: „w Twojej światłości oglądamy światło” (w. 10). Światłość ta rozlewa się niczym „wodospad” i jest znakiem objawienia się Boga wiernemu Mu człowiekowi. Doświadczył tego Mojżesz na Synaju (por. Wj 34, 29-30) i to samo spotyka chrześcijan, gdy „z odsłoniętą twarzą wpatrują się w jasność Pańską jakby w zwierciadle; za sprawą Ducha Pańskiego coraz bardziej jaśniejąc, upodabniają się do Jego obrazu” (por. 2 Kor 3, 18).

W języku Psalmów „oglądać światłość oblicza Bożego” oznacza spotkać Pana w świątyni, gdzie odmawiana jest modlitwa liturgiczna i słucha się Bożego słowa. Doświadcza tego również chrześcijanin, kiedy Jutrznią wielbi Pana o poranku, zanim wkroczy na – nie zawsze proste – drogi codziennego życia.

© by L'Osservatore Romano



Liczba wyświetleń strony: 10668051 * Liczba gości online: 31 * Ostatnia aktualizacja: 2017-10-19
© 2002-2017 by ks. Józef Pierzchalski SAC