MENU






Modlą się


Służebniczki Maryi
— Wielkopolskie




Sługi Jezusa




Siostry Maryi Niepokalanej

I w Jezusa Chrystusa, Syna Jego Jedynego, Pana naszego



Jako chrześcijanie wierzymy i wyznajemy: Jezus jest Chrystusem, Mesjaszem. Bóg posłał Go i namaścił swoim Duchem. On jest Wybawicielem, którego Bóg obiecał swojemu ludowi i wszystkim narodom. On wybawi swój lud od jego grzechów. On jest Tym, na którego czekali pobożni: Jezus Chrystus to Jego Imię.

Jezus: Imię Jezus (skrót imienia Jehoszua, Jozue) byto w Izraelu dosyć rozpowszechnione. Oznacza ono: Bóg (Jahwe) zbawia. Jezus wypełnia to, co mówi Jego imię: Jest Wybawcą, który przynosi nam zbawienie. Dlatego nazywamy Go Odkupicielem i Zbawicielem. Chrystus: Greckie stówo odpowiadające hebrajskiemu „Mesjasz”, „Namaszczony”, „Pomazaniec”. Jest to tytuł, który nosili królowie Izraela. Byli oni, podobnie jak kapłani, namaszczani olejem przy wprowadzeniu ich w urząd. Było to znakiem, że mogą działać w imię Boże. Kiedy Izraelici mówią o „Pomazańcu”, „Mesjaszu”, mają na myśli króla, który – w imieniu Boga i pod Jego opieką – uwolni naród spod panowania Rzymian i będzie panował na tronie Dawida w Jerozolimie. Chrześcijanie wyznają Jezusa z Nazaretu jako Mesjasza, Syna Bożego. Jako ochrzczeni, bierzmowani oraz przy święceniach kapłańskich, są namaszczani poświęconym olejem (krzyżmem św.). Jest to skuteczny znak ich przynależności do wspólnoty Jezusa Chrystusa.

*****


„Jezus jest Panem...” – te słowa często śpiewają młodzi pielgrzymi wędrujący na Jasną Górę. Tę samą prawdę wyznajemy w składzie apostolskim: „Wierzę... w Jezusa Chrystusa, Pana naszego...”. Co to znaczy wierzyć w Pana naszego? Słowo „pan” posiada w polskiej kulturze przynajmniej podwójną wymowę. Pierwszą nazwałbym znaczeniem historycznym. Ten, który posiadał odpowiedni status majątkowy, a jeszcze bardziej, który należał do określonej, dominującej warstwy społecznej, miał prawo do tytułu: „pan”. Drugie znaczenie, współcześnie niemal powszechne, używane jest jako forma grzecznościowa, bez szczególnych zobowiązań. W ten sposób „pan” traci walor społeczny czy ekonomiczny na rzecz relacji międzyludzkich. Aby właściwie zrozumieć zdanie: „wierzę (...) w Pana naszego”, trzeba odnieść się do biblijnego i teologicznego znaczenia słowa „Pan”.

*****


Kyrios znaczy Pan. W powstałym w III wieku przed Chrystusem tłumaczeniu greckim Starego Testamentu słowo „Kyrios” (Pan) jest przede wszystkim odpowiednikiem Bożego imienia Jahwe. Użycie takiego właśnie pojęcia wyraża świadomość tych, którzy czczą i wyznają Jahwe jako swojego Boga. Także w Nowym Testamencie „Kyrios” jest pojęciem określającym – podobnie jak w Septuagincie – stosunek wierzących do Boga. Przede wszystkim Listy św. Pawła używają tytułu „Pan” w sposób najbardziej konsekwentny dla wyrażenia wiary w znaczenie Jezusa. Święty Paweł nazywa Jezusa Panem, kiedy chce wskazać na Niego jako na Wywyższonego: „Dlatego też Bóg Go nad wszystko wywyższył i darował Mu imię ponad wszelkie imię (...) I aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem”. Jezus, jako Wywyższony, jest Panem i autorytetem, sędzią, Panem zwłaszcza swoich sług, ale w gruncie rzeczy Jezus jest Panem wszystkich ludzi. W pełni objawi się to wtedy, kiedy Jezus jako Pan przyjdzie na końcu świata.

*****


Nowotestamentalny tytuł: „Jezus jest Panem” określa przede wszystkim postawę ludzi wobec Boga. Człowiek, wyznając wiarę w Pana Jezusa Chrystusa, uznaje samego siebie za sługę Bożego, który o własnych siłach nie może osiągnąć zbawienia i który podstawę swojej egzystencji dostrzega nie w sobie czy w świecie, ale w Chrystusie. Pierwsi chrześcijanie przyznają Panu Jezusowi Chrystusowi, który wybawia człowieka i stawia wobec niego żądania, znaczenie totalne i wyłączne. Kto służy Panu, ten nie może być jednocześnie sługą innych „panów”. Nadaje to szczególny charakter młodemu chrześcijaństwu, co znajduje wyraz zwłaszcza w jego polemicznej postawie wobec roszczeń do absolutności ze strony rzymskiego kultu cesarzy, a już wcześniej wobec żydowskich fanatyków Prawa.

*****


Dzisiaj, z powodu socjologicznych i historycznych przekształceń strukturalnych, każde „panowanie” ma charakter względny i problematyczny, więc pojęcia „pan” nie można już używać w taki sam sposób, jak funkcjonował w czasach niekwestionowanego podporządkowania się władzy absolutnemu Panu. Ta zmiana musi znaleźć wyraz także w rozumieniu i używaniu chrystologicznego tytułu „Pan”, jeśli wyznawanie wiary w Jezusa Chrystusa nie ma wydawać się przestarzałe.

Ten, kto uznaje Jezusa za swojego Pana, wyraża tym samym przekonanie, że przyjmuje Jezusowe rozumienie Boga, świata i samego siebie (w Chrystusie). Kto zatem czuje się zdany na Chrystusa i kto otwarty jest na to, co przyjdzie i co ostateczne, ten doświadcza siebie jako tego, kto służy w wolności. W tej dobrowolnej służbie czuje się też zdany na innych, z którymi związany jest właśnie przez Pana.

Wyznania wiary Kościoła, przypisujące od samego początku Jezusowi Boski tytuł Pana, stwierdzają, że moc, cześć i chwała należne Bogu Ojcu przysługują się także Jezusowi. To przekonanie zawiera w sobie także modlitwa chrześcijańska przeniknięta tytułem „Pan”, czy to w zaproszeniu do modlitwy: „Pan z wami”, czy to w jej zakończeniu: „przez naszego Pana Jezusa Chrystusa”, czy wreszcie w pełnym ufności i nadziei wołaniu: „Panie, zmiłuj się nad nami!”. Ponieważ jesteśmy na ziemi uwikłani w różnego rodzaju zależności, dlatego konieczna jest modlitwa do Ducha Świętego o wiarę w Jezusa Chrystusa, Pana naszego, ponieważ „nikt (...) nie może powiedzieć bez pomocy Ducha Świętego: «Panem jest Jezus»„.

*****


Pierwszy lud Boży żyje w przymierzu z Bogiem. W Jego imieniu rządzą ludem królowie. Kapłani składają ofiarą na Jego cześć. Jego przykazania obowiązują bez żadnych wątpliwości. Są jedynym „Prawem”, które obowiązuje wszystkich: ludzi możnych i prostych. Wierzący Żydzi zwracają się w swoich modlitwach do ich „Pana”. Imię „Jahwe” („Jestem, który jestem”) jest dla nich święte i dlatego go nie wymawiają ani nie zapisują gdyż boją się, aby go nie znieważyć. Dziękują Bogu, „Panu”, który jest blisko swojego ludu, który jest łaskawy i miłosierny i nic innego nie żąda, jak tylko aby Go kochano „z całego serca i ze wszystkich sił”. Kiedy chrześcijanie nazywają „Panem” nie tylko Boga Ojca, ale także Jezusa Chrystusa, który powstał z martwych, wyznają Go jako Syna Bożego i mówią równocześnie, że chcą Mu pozostać wierni i służyć sobie nawzajem, tak jak On im polecił w ów wieczór przed swoją Męką. Wyznanie Jezusa jako Pana mogło mieć dla pierwszych chrześcijan przykre konsekwencje. Gdyż także cesarze rzymscy, „panowie świata”, rościli sobie pretensje do tego tytułu. Niektórzy chrześcijanie, mężczyźni i kobiety, narażali swoje życie (męczennicy), gdyż nie dali się odwieść od wyznania Jezusa Chrystusa jako jedynego Pana. Kościół Jezusa Chrystusa rozpoczyna sprawowanie Eucharystii od greckich słów Kyrie eleison – Panie, zmiłuj się. A podczas Chwała na wysokości Bogu, pieśni chwały, wyznaje: „Tylko Tyś jest święty, tylko Tyś jest Panem, tylko Tyś Najwyższy, Jezu Chryste, z Duchem Świętym, w chwale Boga Ojca.”



Liczba wyświetleń strony: 9462606 * Liczba gości online: 26 * Ostatnia aktualizacja: 2017-06-25
© 2002-2017 by ks. Józef Pierzchalski SAC