MENU






Modlą się


Służebniczki Maryi
— Wielkopolskie




Sługi Jezusa




Siostry Maryi Niepokalanej

Postawa sympatii lub apatii



Kiedy u podstaw wzajemnego odniesienia znajduje się szacunek i odpowiedzialność, wtedy spontanicznie przyjmujemy dalsze postawy, które zbliżają osoby do siebie. Postawa sympatii jest naturalną postawą dla kogoś, kto uważa drugą osobę za godną tego, aby była wysłuchaną i traktowaną na odpowiedzialnie. Słuchając jej z powagą i zainteresowaniem, powoli wchodzi w jej wewnętrzny świat, jej sposób patrzenia na rzeczywistość. Nie czyni tego od razu po to, aby przyjmować za swoje ten sposób myślenia i przyznawać jego racje, lecz po to, aby zobaczyć z bliska, postawić się w jego sytuacji, zrozumieć i doświadczyć jego uczuć, a nie tylko argumentów.

Chodzi o przejście z sympatii do empatii, z poznania do zrozumienia. Takie przejście nie jest łatwe, wymaga słuchania drugiej osoby, połączonego, z własną ciszą wewnętrzną, milczeniem własnych zasad, z milczeniem własnych niepokojów i zainteresowań, z wolnością od rozproszeń uniemożliwiających skupienie uwagi na innym, wolnością od rozumu, który chce rozumieć bez serca, wolnością od wstydu, gdy chce się zaangażować, z wolnością od postawy profesjonalisty, który już wszystko wie.

Należy wejść w życie innej osoby, aby prowadzić życie w sympatii. Gdy zabraknie takiej formacji, początkowa sympatia przekształca się w apatię, z odpowiednimi postawami: izolowania się, obojętności, braku uwagi, braku zaangażowania, sztywności, nieprzystępności, neutralności. Osoba apatyczna pozostanie sama, daleka i nieobecna w stosunku do drugiej osoby, jak i do siebie samej: nie może „dogadać się” z sobą samą.



Liczba wyświetleń strony: 10004612 * Liczba gości online: 27 * Ostatnia aktualizacja: 2017-08-17
© 2002-2017 by ks. Józef Pierzchalski SAC