MENU






Modlą się


Służebniczki Maryi
— Wielkopolskie




Sługi Jezusa




Siostry Maryi Niepokalanej

Zachowania autoerotyczne



Masturbacja jest rzeczywistością, którą popełniają niektórzy ludzie młodzi, szczególnie w okresie dojrzewania. Pewną nowością jest fakt, że dziś te upadki trwają kilka lat dłużej niż dawniej. Pojawiają się bowiem nowe motywy wpływające na masturbację: ogólne opóźnienie w rozwoju emocjonalnym, jakie dzisiaj się obserwuje, większa nerwowość i niepokój wielu ludzi w naszych czasach.

Czy kleryk lub młody zakonnik ulegający masturbacji może być dopuszczony do święceń kapłańskich czy ślubów wieczystych? Dokument Stolicy Apostolskiej z 1974 roku mówi nie o zakazie wstąpienia do seminarium lub też o usunięciu z niego, ile o udzieleniu stosownej pomocy. „Działalność pedagogiczna winna być bardziej skierowana na przyczyny masturbacji, niż na bezpośrednią likwidację tego zjawiska”. W dokumencie tym jest również mowa o tym, że raczej należy „przyjąć jako założenie moralne potrzebę zaakceptowania z cierpliwością tego, co nie może być uleczone, z jednoczesnym usiłowaniem, z całą postawą szlachetności, zdobywania coraz większej dojrzałości i ofiarności na wszystkich polach działania”.

Jeżeli zachowania auto- erotyczne są „symbolem” niedojrzałości emocjonalnej i duchowej, to pokonywanie ich staje się znakiem przezwyciężania niedojrzałych postaw i zdobywania coraz większej siły psychicznej i duchowej nie tylko dla rozwiązywania trudności seksualnych, ale także dla podejmowania wszystkich innych problemów życiowych.

Pewien styl życia seminaryjnego lub zakonnego może niekiedy powodować większe napięcia psychiczne, które – u osoby z takim przyzwyczajeniem – mogą się ujawniać w napięciach seksualnych, a w konsekwencji w masturbacji. Mogą temu sprzyjać: zamknięcie, monotonia codziennego życia, nieobecność osób płci odmiennej, świadomość wyrzeczenia się korzystania z własnej seksualności w małżeństwie.

Wszystkie zachowania seksualne są odzwierciedleniem aktualnie istniejących relacji emocjonalnych. Także zachowania auto-erotyczne są odbiciem, „symbolem” niedojrzałych więzi emocjonalnych z innymi. Z jednej strony zachowania auto-erotyczne objawiają skoncentrowanie się na sobie, lęk wobec innych, niezdolność do poświęcenia i ofiary w relacji emocjonalnej, z drugiej zaś ukazują one niedojrzałość dotychczasowych związków emocjonalnych. Stąd też jednym z ważnych elementów w rozeznaniu problemu masturbacji jest dostrzeżenie stopnia niedojrzałości emocjonalnej oraz pragnienie wyjścia z niej przez nawiązywanie coraz głębszych relacji emocjonalnych.

Wraz z brakiem dojrzałości emocjonalnej wobec innych, w masturbacji występuje również niedojrzały stosunek do samego siebie. Z jednej strony kompleksy i poczucie niższości, z drugiej zaś wielkie chore ambicje, które sprawiają, iż osoby te nie umieją cieszyć się w pełni żadnym osiągniętym sukcesem.

Człowiek żyje w ciągłym rozdarciu wewnętrznym między poniżaniem siebie i brakiem poczucia własnej godności, a dążeniem do nieosiągalnego wprost sukcesu. Rodzi to napięcia psychiczne, które są nierzadko także źródłem napięć seksualnych. Jednym z ważnych elementów pokonania masturbacji będzie z jednej strony realistyczne podejście do życia, z drugiej zaś odzyskanie /czy też dopiero nabycie/ szacunku do siebie oraz poczucia własnej „ludzkiej siły”.

Zachowania auto-erotyczne powinny być przeżywane w taki sposób, aby nie powodowały powiększania się kompleksów i poniżania się we własnych oczach. W rozeznaniu sytuacji ogromnie ważne jest nie tylko samo zjawisko, ale sposób jego przeżywania. Ważną zaś sprawą w sposobie traktowania i przeżywania masturbacji jest właściwa ocena sumienia. Jeden z dokumentów Kościoła katolickiego mówi: „Masturbacja jest aktem wewnętrznym poważnie nieuporządkowanym”. W ocenie tego aktu należy wziąć pod uwagę: niedojrzałość uczuciową, nabyte nawyki, stany lękowe lub też inne czynniki psychiczne czy społeczne, które zmniejszają, a nawet redukują do minimum winę moralną. /Katechizm – 2352/

Nierzadko zdarza się, iż masturbacja przedłuża się tylko dlatego, iż jest podtrzymywana przez lękowy sposób jej przeżywania. Dramatyzujący lęk i upokarzające poczucie wstydu wynikające między innymi z baraku właściwej oceny własnego sumienia, a nieraz także i nacisk zewnętrzny /np. spowiednika/ bywają czynnikami koncentrującymi nie tylko na masturbacji, ale na wszystkich jego odruchach i reakcjach emocjonalno – seksualnych. Lękowa obserwacja swoich uczuć, myśli, odruchów i reakcji seksualnych staje się czynnikiem napędzającym „błędne koło” kary i nagrody, ciekawości i lęku, które mogą podtrzymywać zachowania auto-erotyczne.

Za zachowaniami auto-erotycznymi wielu osób, szczególnie osób dorosłych, kryją się nieraz wielkie zranienia emocjonalno-seksualne okresu dzieciństwa i dojrzewania. Rozwiązanie problemu masturbacji jest wówczas praktycznie niemożliwe bez uleczenia tych zranień. Lęk, poczucie winy, wstyd związany z tymi zranieniami stają się bowiem przyczyną zachowań auto-erotycznych.

Masturbacja może być znakiem pasywnego podchodzenia nie tylko do własnych problemów seksualnych, ale do życia w ogóle. Auto-erotyzm może mieć niekiedy charakter zachowań hedonistycznych. W pewnych sytuacjach podjęcie zdecydowanego wysiłku duchowego i ludzkiego mogłoby doprowadzić do rozwiązania problemu masturbacji. Dotyczy to osób, które nie mają wielkich, głębokich zranień emocjonalnych, ale jedynie bierny i konsumpcyjny stosunek do życia.

Potrzeba wychowania do wolności wewnętrznej. Wolność „od” zakłada pomoc w wyzwoleniu się osoby powołanej od problemów bądź to okresu dojrzewania, bądź to psychicznych. Celem podstawowym formacji do celibatu jest wychowanie człowieka do dojrzałego przeżywania miłości.

Obserwujemy w świecie jakieś misterium zła, które popycha do uznania, że każde doświadczenie seksualne służy wzbogaceniu i rozwojowi osobowości człowieka. W dziedzinie spraw seksualnych, potrzeba troski o wychowanie człowieka. Człowiek wychowany, to człowiek ładu i w konsekwencji, pokoju, który nosząc w sobie, dzieli z innymi.



Liczba wyświetleń strony: 9446022 * Liczba gości online: 29 * Ostatnia aktualizacja: 2017-06-23
© 2002-2017 by ks. Józef Pierzchalski SAC