MENU






Modlą się


Służebniczki Maryi
— Wielkopolskie




Sługi Jezusa




Siostry Maryi Niepokalanej

Konsekracja (2)



Życie konsekrowane jest życiem poświęconym kontemplacji i dziełom apostolskim. Kościół dziedziczy skarb zaślubin z Jezusem Chrystusem. Wybrani członkowie Kościoła są związani przez profesję rad ewangelicznych przymierzem ślubów z Odkupicielem świata. Życie konsekrowane, to życie ludzi zgromadzonych w imię Chrystusa, którzy trwają razem ze świadomością, że Pan jest pośród nich.

Człowiek idzie za Chrystusem, ponieważ On spojrzał na niego z miłością. W miłości Jezusa znajdujemy odbicie miłości Ojca. To Syn miłujący Ojca przyjął posłanie, stając się Odkupicielem świata. Tak jak miłość Ojca objawia się w Synu, tak w osobach konsekrowanych objawia się miłość Jezusa Chrystusa. Miłość Boga jest ceną Odkupienia ludzi.

Życie radami ewangelicznymi jest spowodowane wewnętrznym spotkaniem z miłością Chrystusa. Miłość Chrystusa jest miłością wybrania. Obejmuje ona całego człowieka, jego duszę i ciało. I w ten sposób uświadamiamy sobie, że już nie należymy do samych siebie, ale do Pana. Nowa świadomość, którą otrzymujemy, jest owocem spojrzenia na nas z miłością. Odpowiadamy, wybierając Chrystusa. Dokonujemy tego w naszej ludzkiej wolności.

Droga życia radami ewangelicznymi nazywana jest też drogą doskonałości. Stawanie się doskonałym oznacza naśladowanie Boga i postępowanie drogą miłości: „Bądźcie ... naśladowcami Boga, jako dzieci umiłowane, i postępujcie drogą miłości, bo i Chrystus was umiłował i samego siebie wydał za nas w ofierze i dani na wdzięczną wonność Bogu” (Ef).

Jezus, na tej drodze wzywa człowieka, aby zrezygnował z kategorii „mieć”, na rzecz kategorii „być”. Wartość ubóstwa polega na tym, że człowiek zakorzenia się, wchodzi głębiej w swoje człowieczeństwo, staje się w pełni człowiekiem odnosząc swoje życie do tajemnicy Odkupienia.

Tracimy życie z powodu Chrystusa i Ewangelii. Nie można pójść za Chrystusem, nie można chodzić za Nim, nie tracąc tego, co posiadamy, ze względu na Niego. Pójście za powołaniem musi być poprzedzone stratami tego, co dotychczas, w wymiarze doczesnym, stało się moim bogactwem. Odkrywamy sens naszego podążania za Chrystusem, idąc za Nim. Uczymy się człowieczeństwa, wzrastamy w nim, dając siebie. „Bogatym nie jest ten, kto posiada, ale ten, kto „rozdaje”, kto zdolny jest dawać”. Ubóstwo zatem oznacza dawanie dobra. Dając dobro, ubogacamy serce, pogłębiamy się w naszym człowieczeństwie. Żeby dawać siebie, trzeba być człowiekiem bogatym w człowieczeństwo.

Bóg powołuje, Bóg wybiera. On jest pierwszy w powołaniu, nie człowiek. Pwołanie jest darem przez to, że Bóg pierwszy nas umiłował i pierwszy za nas i dla nas oddał swoje życie. Stracił je dla nas.

Przez konsekrację poświęcamy się Bogu na wyłączną własność. Jesteśmy wybrani „za wszystkich”. Przez profesję powstaje nowa więź człowieka z Bogiem. Więź ta ma swój początek w Sakramencie Chrztu świętego. Bóg staje się przez konsekrację umiłowanym ponad wszystkich i wszystko. To oddanie się jest aktem świadomym i dobrowolnym. Profesja jest zanurzeniem się człowieka w śmierć Chrystusa, nowym zanurzeniem przez świadomość i wybór. Stajemy się „pogrzebanymi”, umarłymi dla świata, aby prowadzić nowe życie z Chrystusem.

Konsekracja z jednej strony jest śmiercią z drugiej zaś wyzwoleniem. Umieramy dla grzechu i to jest, z jednej strony śmiercią, z drugiej zaś wyzwoleniem z niewoli grzechu. Konsekracja jest nowym życiem dla Boga. Porzucamy dawnego człowieka i przyoblekamy się w nowego.

Duszą konsekracji jest „miłość oddania”, czyli poświęcenia się. Dlatego Bóg przez proroka Izajasza mówi: „Wykupiłem cię – jesteś moim”. Niezwykłe są słowa św. Pawła: „Proszę was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście dali ciała swoje na ofiarę żywą, świętą, Bogu przyjemną, jako wyraz waszej rozumnej służby Bożej”? Korespondują one ze słowami: „Ale Mi utworzyłeś ciało”, Oto idę, abym spełniał wolę Twoją, Boże.

Jezus z miłości dał siebie w ofierze. Jezus z miłości wydał ciało swoje „za grzechy świata”. W konsekracji dajemy ciała swoje na ofiarę. W naszej konsekracji jest podobieństwo miłości człowieka do miłości Boga. Miłość w sercu Jezusa jest odkupieńcza i oblubieńcza. I taka miłość powinna się rozwijać w osobach konsekrowanych. Ona stwarza, ona ożywia, ona uświęca osoby konsekrowane.

Należymy wyłącznie do Boga. „Mówię do Pana: «Tyś jest Panem moim; nie ma dla mnie dobra poza Tobą”. Pan częścią dziedzictwa mego i kielicha mego: To właśnie Ty mój los zabezpieczasz”. Świadomość przynależenia do Boga jest naszą siłą, naszym poczuciem bezpieczeństwa, gwarancją, że w realizacji konsekracji nie jesteśmy sami. Poznanie Chrystusa dokonuje się w nas i pogłębia dzięki modlitwie osobistej, wspólnotowej i liturgicznej.

Świadomość przynależności do Chrystusa powinna otwierać nasze serca, myśli i czyny na cierpienia, potrzeby i nadzieje ludzi. Osoby konsekrowane są znakiem obecności Boga w świecie. Na to, do czego zobowiązujemy się przez konsekrację nie należy patrzeć, jako na rzeczywistość konieczną, ale na rzeczywistość „lepszą”. Choćby to, aby zawsze przebaczać.

Uczestnicząc w tajemnicy Odkupienia nowimy w sobie pragnienie przemiany wszystkiego w Chrystusie: „Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych ... w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych”. I jeszcze: „Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie! Jeśli kto miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Wszystko bowiem, co jest na świecie, a więc: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia nie pochodzi od Ojca, lecz od świata. Świat zaś przemija, a z nim jego pożądliwość; kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki” (1 J).

Konsekracja zakorzenia w naszych sercach miłość Boga Ojca. Ta miłość, przez nasze serca, będzie dążyła do przezwyciężenia wszystkiego, co nie pochodzi od Ojca. Ta miłość dąży do przezwyciężenia trojakiej pożądliwości: ciała, oczu i pychy. Przez pożądliwość relacja z Bogiem i człowiekiem jest zniekształcona. Zatem czystość, ubóstwo i posłuszeństwo są radykalnymi środkami zmierzającymi do przemiany serca człowieka w odniesieniu do świata.



Liczba wyświetleń strony: 10658795 * Liczba gości online: 29 * Ostatnia aktualizacja: 2017-10-18
© 2002-2017 by ks. Józef Pierzchalski SAC