MENU






Modlą się


Służebniczki Maryi
— Wielkopolskie




Sługi Jezusa




Siostry Maryi Niepokalanej

Duchowość pallotyńska



Duchowość pallotyńska opiera się w zasadniczej mierze na duchowości św. Wincentego Pallottiego, która dzisiaj znajduje swoje odzwierciedlenie przede wszystkim w duchowych zapiskach Założyciela.Maria, Regina degli Apostoli Pallotti jest często określany jako apostoł i mistyk. Oznacza to, że jego duchowość była ścisłym połączeniem życia czynnego i kontemplacyjnego. Każda duchowość jest opisywana za pomocą szeregu charakterystycznych pojęć i przejawia się w określonym obrazie Boga i człowieka, systemie wartości i konkretnym stylu życia oraz wyraża się w uznanych modlitwach i świętach liturgicznych.

Zasadnicze wątki pallotyńskiej duchowości koncentrują się wokół idei „apostolstwa katolickiego, czyli powszechnego”, która jest wyrażona w nazwie Stowarzyszenia. Można powiedzieć, że wszystkie elementy duchowości pallotyńskiej mają odniesienie do powszechnego apostolstwa wszystkich wierzących.

W skondensowany sposób najistotniejsze wątki pallotyńskiej duchowości są sformułowane w Prawie Stowarzyszenia:

„Duch, którym żyją wszyscy członkowie Stowarzyszenia, nabiera wciąż nowego żaru z miłości, jaką Chrystus przyniósł na ziemię. Jako Apostoł Ojca Przedwiecznego ukazał On światu, że Bóg jest Nieskończoną Miłością; wzywa też człowieka stworzonego od początku na obraz Boży i przez śmierć swoją odrodzonego do życia w łasce, aby bez reszty poświęcił się Bogu i służbie ludziom oraz współpracował dla zbawienia świata”. Normą życiową członków Stowarzyszenia jest wielkoduszna miłość, które pragnie służyć i nie szuka swego (por. 1 Kor 13). Ona stanowi źródło i siłę naszej apostolskiej pracy i życia wspólnego. W niej jednoczy się nasza działalność apostolska dla zbawienia ludzi z życiem wewnętrznym. (…) W Świętej Rodzinie z Nazaretu i w pierwszej wspólnocie jerozolimskiej znajdujemy wzór, według którego mamy żyć zjednoczeni w miłości i poświęcać się wspólnie realizacji naszego apostolstwa” (Prawo SAK 10 i 13).

Jedynym modelem tej duchowości jest duchowość Jezusa Chrystusa.. Jest to nowe odczytanie ducha Chrystusowego i próba wyrażenia tego ducha w nowych formach. Duchowość pallotyńska to widzenie i naśladowanie Chrystusa w duchu św. Wincentego Pallottiego. Od młodości marzył on o jednym: by doskonale naśladować Chrystusa w całym jego myśleniu i postępowaniu. „Życie Jezusa Chrystusa niech będzie moim rozmyślaniem, moim studium i chwałą Kościoła we mnie”. Życie Chrystusa powinno stać się modelem każdego życia chrześcijańskiego, uważa Pallotti. Nie chce on pisać reguły życia dla swoich synów duchowych. Chce aby ostateczną i podstawową regułą ich życia było jedynie życie Jezusa Chrystusa. Pallotyn może nie znać się na wielu sprawach, ale musi się znać, i to bardzo dobrze na naśladowaniu Jezusa Chrystusa, musi być w tej dziedzinie swego rodzaju mistrzem. „Pamiętajmy – przypomina św. Wincenty Pallotti – że powinniśmy być mistrzami w naśladowaniu Pana naszego Jezusa Chrystusa”. Co zatem czynić, aby ten ideał realizować?

Pierwszą sprawą jest myślenie o Chrystusie i ciągłe pogłębianie tego myślenia. „Im bardziej myśl o Chrystusie jest zgłębiana i uświadamiana, tym bardziej człowiek wzoruje się na Chrystusie i ogarnia go miłość Chrystusa”.

Drugą ważną sprawą jest pragnienie utożsamienia swego życia z życiem Jezusa. Chodzi o to, aby coraz bardziej pragnąć tego, czego pragnął Jezus i dążyć do tego, do czego On dążył. Wielu z nas nie osiąga niczego, bo niczego nie pragnie. Wielu osiąga mało, bo małe są ich pragnienia. Naśladowanie Chrystusa wymaga też wczuwania się w życie Jezusa i stawiania sobie pytań, co by On w danym przypadku pomyślał lub uczynił?

Trzeba Chrystusa poznać, dostrzegając w Nim to, co przede wszystkim jest do naśladowania. Są elementy w duchowości Jezusa, które w pallotyńskiej duchowości przejęliśmy, a są to: odnoszenie wszystkiego do Boga Ojca, apostolstwo, prymat ducha i miłości, otwartość na Ducha Świętego (szczególny kult Ducha Świętego), nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny, wspólnotowość i uniwersalizm.

Odnoszenie wszystkiego do Boga Ojca. Bóg Ojciec – centrum naszego życia. Pierwszą i zasadniczą cechą Chrystusowego życia jest jego całkowite zorientowanie ku Ojcu. Bez przerwy Jezus podkreśla to, że cokolwiek posiada, otrzymał od Ojca. Zrodzony przez Ojca, wyposażony przez Ojca, posłany przez Ojca. Zna doskonale Ojca, zna wszystkie Jego życzenia, pragnie wypełnić wolę Ojca. Nie przychodzi na świat po to, aby pełnić wolę swoją, ale wolę Ojca. Nie żyje dla własnej chwały, ale dla chwały Ojca. Chrystus naśladowany staje się dla człowieka warunkiem i gwarancją oddania Bogu nieskończonej chwały, realną podstawą postanowień i dążeń, które po ludzku biorąc, są nie możliwe do spełnienia. Tajemnicą oddania Bogu nieskończonej chwały jest ścisłe związanie się z Chrystusem, utożsamienie się z Nim.

Według św. Wincentego Pallottiego niemożliwe jest naśladowanie Jezusa Chrystusa bez naśladowania tego stosunku, w jakim Chrystus pozostaje do swojego Ojca w niebie. Jest to stosunek w pełnym tego słowa znaczeniu dziecięcy. Winniśmy zatem praktykować dziecięctwo duchowe. Jedną z racji, dla których winniśmy je praktykować jest możliwość skutecznego apostołowania. Nie nadaje się do apostolstwa ten, kto nie ukształtował w sobie postawy dziecięcej. Postawa dziecięca według Pallottiego, to przede wszystkim pokora, prostota, posłuszeństwo i radość. Pokora umożliwia szukanie jedynie chwały Bożej. Pallotti nie smuci się, gdy jest upokarzany.. Pokorę traktuje jako podstawową cnotę apostoła. Ona jest podstawową cnotą dziecięctwa duchowego. Prostota uwalnia od złych skłonności, tak że możemy pragnąć tylko Boga. Ona pozwala nam działać z dobrą intencją. Dzięki niej człowiek żyje w pokoju. Posłuszeństwo to konsekwencja pokory. Dziecięctwo jest podstawą posłuszeństwa wobec Boga i tych, którzy nam wolę Bożą objawiają. Posłuszeństwo jest wyrazem pokory i prowadzi do pokory. Jest wyrazem przekonania, że wola Boża jest lepsza niż nasza. Radość zaś jest wyrazem posiadanego Ducha Bożego.

Dzięki dziecięctwu ściśle jednoczymy się z Jezusem i wchodzimy w Jego życie. Dzięki dziecięctwu duchowemu ludzie, a zwłaszcza święci, stają się naszymi najserdeczniejszymi braćmi i siostrami. Postawa dziecięca wobec Ojca uzdalnia nas do apostolstwa, jakie zleca nam Bóg. Dziecięctwo duchowe warunkuje zatem naszą apostolskość. Wolą Bożą jest nie tylko zbawienie człowieka, ale także postanowienie, aby człowiek w tym procesie zbawienia współuczestniczył. Bóg Ojciec chce, aby dzieci Boga przeniknięte pragnieniem przyniesienia Mu jak największej chwały, troszczyły się zarówno o swoje zbawienie jak i bliźnich. Apostolskie nastawienie, to przejęcie się misją otrzymaną od Ojca. Nie można naśladować Chrystusa nie naśladując Go w tej świadomości: „posłania przez Ojca”. Dlatego życie Jezusa jest apostolstwem. Zatem każdy, kto jest wezwany do naśladowania Jezusa, jest tym samym wezwany do apostolstwa. Pragnienie Boże, aby zbawić wszystkich ludzi powinno stać się pragnieniem każdego naśladowcy Jezusa: „Dla zbawienia dusz!” Tym samym, pallotyn nie może być nieobecny w tym, co aktualnie dzieje się w świecie. Wszystkie aktualne cele i zadania Kościoła w pewnym sensie stają się celami i zadaniami Zjednoczenia. Wychodzić zatem naprzeciw wszystkim najpilniejszym potrzebom Kościoła i świata.

„Aby efektywnie naśladować Chrystusa – mówi Pallotti – musimy nade wszystko posiadać Jego ducha”. Naśladowanie ducha Chrystusowego to przede wszystkim naśladowanie pragnień i motywów, jakimi się kierował Jezus w swoim postępowaniu. Całe nasze zewnętrzne postępowanie ma być odbiciem życia wewnętrznego. Nie ma prawdziwej reformy zewnętrznej bez reformy wnętrza. Dlatego w życiu pallotyńskim więzy prawne redukowane są do minimum. Dlatego brak ślubów. Bo – jak zauważa św. Wincenty – „śluby nie czerpią swojej wartości z prawnych zobowiązań, ale z wielkoduszności, na której się opierają”. Motywem najważniejszym, właściwie jedynym, działań podejmowanych przez Jezusa jest miłość. Chrystus, którego mamy naśladować, podejmuje się zbawić świat, bo miłuje Ojca swego i ludzi oczekujących na zbawienie. /To jest również zasadnicza motywacja w naszym powołaniu do życia kapłańskiego/. Podejmuję misję zleconą mi przez Ojca nie z przymusu, ale dobrowolnie, nie z bojaźni, ale z miłości – do Ojca i ludzi.

Apostolstwo nasze jest nie do pomyślenia bez miłości. Gdzie nie ma miłości, tam nie ma apostolstwa. Miłość, która nie stawia sobie granic, idzie na spotkanie krzyżowi, wiąże się ściśle z ofiarą i cieszy się ofiarą. Pragnienie miłowania aż do końca, związane jest ściśle z pragnieniem poniesienia wielkich, a nawet największych ofiar, dla zbawienia bliźnich. Pallotti uważa, że to pragnienie „powinno być wyróżniającą cechą wszystkich członków”, typową cechą życia pallotyńskiego. Pallotti wypełnił swój pokój obrazami cierpiącego Chrystusa. Całymi godzinami klęczał przed krzyżem. „Życie doskonałej i ciągłej ofiary – pisze – polega na najdoskonalszej, stałej, powszechnej praktyce umartwienia wszystkich złych skłonności. Śmierć sobie, aby żyć w Chrystusie, musi osiągnąć wielkie ubóstwo ducha i całkowite wyniszczenie siebie”. Wincenty chce wiedzieć w swoich duchowych synach i córkach wielkoduszną i ofiarną miłość, która daje się aż do końca. Heroizm, którego w zasadzie nie można nakazać, stanowi perspektywę każdej takiej ofiary. Pallotti chce, aby prawo wielkodusznej i ofiarnej miłości rządziło każdym człowiekiem. Człowiek, który poddaje się temu prawu, nie potrzebuje żadnych nakazów. Wszystkie one bowiem nakazują mniej niż każe mu czynić miłość, którą nosi w sercu. W świetle tego prawa każda przeciętność stanowi sprzeniewierzanie się pallotyńskiemu powołaniu. Miłość taka prowadzi do wierności i wytrwania. Naśladować Chrystusa, to naśladować Go także w Jego wiernej miłości. Ta wierność i wytrwałość, w doli i niedoli, niezależnie od trudności jakie spotykamy, należy do istoty pallotyńskiego życia.

Nie mogę stać się dzieckiem Boga, nie mogę apostołować, nie mogę kochać bez pomocy Ducha Świętego. Chrystus i całe Jego życie to dzieło Ducha Świętego. Dlatego najważniejszą sprawą dla pallotyna jest otwarcie się na działanie Ducha Świętego i prośba o Jego zstąpienie. Pallotyn to człowiek modlitwy. To warunek naszego życia chrześcijańskiego i naszego apostolstwa. Pallotyn, to człowiek, który żyje i wyrasta ze wspólnoty, ale to także ten, który żyje dla wspólnoty, oddając jej wszystkie siły i zdolności, swój czas, zdrowie, radości i smutki, prace i odpoczynek, pomysły i inicjatywy, swoją gotowość i dyspozycyjność, aby uczynić dla niej wszystko. Nie chodzi o jakąkolwiek wspólnotę, ale o wspólnotę: nadprzyrodzoną, apostolską, braterską i rodzinną, wzorowaną na Rodzinie Nazaretańskiej.



Liczba wyświetleń strony: 10345261 * Liczba gości online: 25 * Ostatnia aktualizacja: 2017-09-19
© 2002-2017 by ks. Józef Pierzchalski SAC