MENU






Modlą się


Służebniczki Maryi
— Wielkopolskie




Sługi Jezusa




Siostry Maryi Niepokalanej

Źródło wolności człowieka



Wolność ma swój początek w prawdzie, którą żyjemy, którą rozważamy, o której mówimy. „Prawda was wyzwoli” – mówi Jezus. Również życie w prawdzie objawia stan wewnętrznej wolności człowieka: jego umysłu, uczuć, zamiarów, mentalności. Życie w prawdzie jest życiem. Odchodzenie od prawdy jest umieraniem. Odchodzenie od prawdy jest związane równocześnie z wejściem w jakąś niewolę, spowodowane niewolą. „Do wolności wyswobodził nas Chrystus”. Zatem dojrzewanie do wolności jest dojrzewaniem do życia w prawdzie. Wolność jest przez Boga daną rzeczywistością temu, kto umiłował prawdę, i „wydał za nią samego siebie”. Dojrzewanie do życia w prawdzie zobowiązuje, by człowiek, w Duchu Świętym, poznawał samego siebie: co jest w nim mocą, a co słabością, co jest w nim niewolą, a co wolnością.

Potrzeba, dojrzewając w prawdzie, poznać wymiar „grzechu i śmierci”, obecny we mnie. Czym jest wymiar „grzechu i śmierci”? To jest to, od czego Chrystus czyni nas wolnymi: „wyzwala uciśnionych, a niewidomym wzrok przywraca”. Potrzeba poznania prawdy o swoim zniewoleniu, które sprowadza ucisk tego, co dobre we mnie, a co jest z ducha Świętego. Istnieje konieczność doświadczenia swojej ślepoty, a tym samym braku świadomości tego, co Bóg dokonuje w moim wnętrzu.

Dojrzewanie do wolności objawia się w traktowaniu innych jak braci. Troska o braterstwo płynie ze świadomości i przeżywania życia swojego i innych, jako daru tego samego „Ojca, który jest w niebie”. Dojrzewanie do wolności ma swoje miejsce w przebaczaniu. Gdy człowiek nie dostrzega sensu przebaczenia, nie dostrzega jego wartości, zagrożony jest w nim sens wolności. Wolność objawia się w znaku świadectwa. Człowiek jest wolny, gdy nie lęka się prawdy o sobie samym, ale też umie przyjąć prawdę o innych, i ona nie wpłynie na poniżenie jego samego, między innymi przez złą mowę. Wolność ducha jest szkołą świadectwa. Świadectwo osobiste jest obce tym, którzy się lękają. To wolność wewnętrzna zapewnia trwanie i wytrwanie w Chrystusie, „aż do przelewu krwi”. Wolność jest tajemnicą, którą człowiek w sobie nosi, „tajemniczym poruszaniem się Boga w człowieku” Wolność jest też prowokacją wobec tych, którzy nie przyjęli pierwszych darów Ducha Świętego. Inicjatywą ducha, umiejętnością dokonywania wyborów płynących z prawdy, jest serce wolne. Inicjatywa, pomysłowość, entuzjazm, zapał – są to owoce życia w wolności, znamiona wolności wewnętrznej człowieka. Wybór człowieka jest w tej sytuacji, związany z przyzwoleniem na działanie Boga w nim. Bóg działa w człowieku dlatego, ponieważ człowiek pozwolił Bogu na to.

Wolność objawia się blaskiem prawdy. Jest ona okupiona prześladowaniem: ze strony szatana, zmysłów i ciała człowieka, osób najbliższych, przyjaciół, którzy nie rozumieją i „chcą dobrze”. Wolność, to nie lękanie się zarówno słabości, jak i wielkości człowieka. Człowiek wolny jest otwarty na służbę, zdolny do niej. Dla tego, który jest wolny, „Bóg jest pierwszym źródłem radości i nadziei”. Taki człowiek żyje prawdą, że „dobro jest większe od wszystkiego, co w świecie jest złem”. Zniewolenie prowadzi do pesymizmu życiowego, wolność zaś – do przekraczania „progu nadziei”. Wolność jest rzeczywistością twórczą, poszukującą tego, co lepsze. Jest ona podstawą twórczego, a zatem i radosnego życia w świecie i we wspólnocie. Jest ona źródłem radości. Radość jest z tego, że Bóg zwyciężył zło, szatana, świat. Mocą do przezwyciężania zła, jest wolność w Bogu, w Duchu. Radość, życie w niej, jest mocą zwyciężającą zło. Ale też radość jest przeżywana z tego, że dorastam w duchu do bycia: dzieckiem Boga, uczniem, sługą, przyjacielem Jezusa.



Liczba wyświetleń strony: 10412575 * Liczba gości online: 31 * Ostatnia aktualizacja: 2017-09-25
© 2002-2017 by ks. Józef Pierzchalski SAC